Przewoźnik, który zapłaci kontrahentowi odszkodowanie za wadliwie wykonaną usługę transportową, nie zaliczy go w koszt uzyskania przychodu. W skrócie, taki wniosek płynie z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego  z 4 października 2018 r., II FSK 2764/16.

Wskazanym wyrokiem NSA oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 czerwca 2016 r. (I SA/Po 1562/15), podzielając tym samym jego pogląd. W uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu wskazał, że:

“gdy spółka płaci zlecającemu przewóz odszkodowanie z tytułu wyrządzonych podczas transportu szkód w towarach, dochodzi do naprawy szkody związanej z wadliwym wykonaniem usługi. Oznacza to, że odszkodowanie nie może być zaliczone do kosztów uzyskaniu przychodów, gdyż tego rodzaju wydatki zostały wyłączone z kosztów uzyskania przychodów na podstawie ww. przepisu art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.p. Celem tego przepisu jest uniemożliwienie pomniejszenia podstawy opodatkowania o koszty poniesione w związku z nienależytym, wadliwym czy niepełnym wykonaniem zobowiązania.”

W uzasadnieniu wyroku WSA w Poznaniu (I SA/Po 1562/15), czytam, że “Zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.p. za koszty uzyskania przychodów nie uważa się: kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług. Kary umowne i odszkodowania wiążą się z nienależytym wykonywaniem zobowiązań. Spółka we wniosku jednoznacznie stwierdziła, że wypłat odszkodowań dokonuje w związku z wystąpieniem po stronie jej klientów szkody w procesie świadczenia przez nią usług transportowych . Zatem, że co do zasady, konkretne usługi, co do których wszczęła proces reklamacyjny, zostały wykonane wadliwie. W przeciwnym razie nie byłoby podstaw do wypłaty jakichkolwiek świadczeń. Wobec powyższego wypłacenie klientowi odszkodowania jest konsekwencją uznania przez spółkę roszczenia kontrahenta, czyli w istocie stanowi potwierdzenie, że usługa nie została wykonana prawidłowo (niezależnie od przyczyn). Taki wydatek, w ocenie sądu, spełnia dyspozycję z art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.p., gdyż podstawą wypłaty odszkodowania jest szkoda powstała w wyniku obiektywnie wadliwie wykonanej usługi.

Tak samo w przypadku UBYTKÓW w towarze.

 

Podobna sytuacja będzie miała miejsce w przypadku ubytków w zawartości przesyłki. Wypłacone za nie odszkodowanie nie będzie stanowiło kosztu uzyskania przychodu. Wynika to z tego, że ubytki świadczą o tym, że usługa przewozu nie została należycie wykonana. W takim bowiem przypadku samo wynikające z umowy zobowiązanie przewoźnika do dostarczenia określonej ilości towaru nie ulega zmianie. Przewoźnik wykonuje zleconą mu usługę przewozu, tyle że w sposób nieprawidłowy – do odbiorcy nie dociera ta ilość towaru, którą powinien on otrzymać zgodnie z umową przewozu. Wystąpienie ubytku ilościowego w zawartości przesyłki nie wpływa na treść umowy przewozu, a w konsekwencji na zakres wynikającego z tej umowy zobowiązania przewoźnika. Rodzi natomiast po jego stronie obowiązek zrekompensowania powstałej w ten sposób szkody – wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 maja 2016 r. (III SA/Wa 1352/15).

Inaczej w przypadku UTRATY przesyłki.

 

Inaczej natomiast sytuacja będzie wyglądała w przypadku utraty przesyłki. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 13 maja 2016 r. (III SA/Wa 1352/15) wskazał. że”

skoro odszkodowanie za utratę przesyłki, jako odszkodowanie z tytułu niewykonania umowy, nie jest objęte zakresem art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p., rzeczą Ministra Finansów jest dokonanie oceny możliwości zaliczenia tego wydatku do kosztów uzyskania przychodów w oparciu o art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., tj. oceny, czy wydatek ten został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Zdaniem Sądu, nałożenie na podatnika ustawowego obowiązku wypłacenia odszkodowania nie może pozbawiać go możliwości wykazania, że realizacja tegoż obowiązku służy celom wskazanym w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.” Celem takim, który wskazywała strona występująca o interpretację, była chęć podtrzymania dobrych relacji z kontrahentami. W tym zakresie podatnik (przewoźnik) wskazywał na związek wypłaconego odszkodowania z przychodem.

W skrócie, w przypadku utraty przesyłki, np. w wyniku jej kradzieży, wypłacenie odszkodowania można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Stanowisko takie 30 listopada 2018 r. zaaprobował Naczelny Sąd Administracyjny (II FSK 3420/16).

W razie wątpliwości warto jednak rozważyć wystąpienie o interpretację podatkową.

W przypadku wątpliwości dotyczących tego, czy dany wydatek stanowi koszt uzyskania przychodu, czy go nie stanowi,  warto zastanowić się nad wystąpieniem o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej. W przypadku odpowiednio przygotowanego wniosku o interpretację, podatnik może dysponować urzędowymi wyjaśnieniami dotyczącym tego jak powinien rozliczać i dokumentować wypłacone odszkodowania. O samej interpretacji można przeczytać klikając w link. Jako kancelaria zajmujemy się przygotowywaniem zarówno wniosków o interpretacje jak i udzielaniem pisemnych opinii.

Masz pytania?

Jeżeli masz pytania, istnieje potrzeba dalszego wyjaśnienia opisanej kwestii lub potrzebujesz pomocy prawnej to zapraszamy do kontaktu z Kancelarią sekretariat@prawnicybiznesu.pl lub telefonicznie 691 839 919 lub 61 424 46 50.

 

Podobał Ci się ten artykuł?

Jeśli tak, to zapisz się na subskrypcję. Powiadomię Cię o nowych artykułach.

 

 

W poprzednim wpisie sygnalizowaliśmy zmiany dotyczące transportu odpadów obowiązujące od 24 stycznia 2018 r. W tym wpisie zwracamy uwagę na kary grożące za naruszenie obowiązków związanych z transportem odpadów.

Kary za niewłaściwy transport odpadów przewidziane zostały w różnych aktach prawnych  i różne organy uprawnione są do ich nakładania; różna jest również wysokość kar – mogą one wynieść od kilkuset złotych w przypadku drobnych naruszeń do nawet kilkuset tysięcy złotych w przypadku tych najpoważniejszych. We wpisie zwrócono uwagę wyłącznie  na kary administracyjne i za wykroczenia, pozostawiając poza jego zakresem ewentualną odpowiedzialność za przestępstwa, w przypadku ewentualnej takiej kwalifikacji niektórych zachowań.

Kary przewidziane zostały w:

  • ustawie  o odpadach z dnia 14 grudnia 2012 r.
  • ustawie o transporcie drogowym z dnia 6 września 2001 r.
  • ustawie o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów z dnia 29 czerwca 2007 r.

Oprócz administracyjnych kar pieniężnych oraz grzywien za wykroczenia, za nielegalne przemieszczanie odpadów, grozi również odpowiedzialność karna. Została ona przewidziana w art. 183 § 4 i 5 kodeksu karnego.

Zgodnie z art.183 § 4 k.k.  „kto wbrew przepisom przywozi odpady z zagranicy lub wywozi odpady  za granicę podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Natomiast  w myśl 183 § 5 k.k., „kto bez wymaganego zgłoszenia lub zezwolenia, albo wbrew jego warunkom przywozi z zagranicy lub wywozi za granicę odpady niebezpieczne, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Jeśli sprawca powyższych czynów działa nieumyślnie, to podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2” (art. 183 § 6 k.k.).

 

Czytaj dalej >>>

W tym wpisie staramy się na bieżąco gromadzić ważne i korzystne dla przedsiębiorców wyroki sądów administracyjnych dotyczące SENT.

Należy jednak zwrócić uwagę, że orzeczenia wydane w indywidualnych sprawach nie wiążą innych sądów orzekających choćby w identycznych sprawach. Jednak argumentacja użyta przez Sąd w konkretnej sprawie może okazać się użyteczna w innej sprawie.

KARY PIENIĘŻNE

Zasadność odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. 

 

wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 listopada 2018 r., I SA/Gl 660/18.

sprawa dotyczyła kary pieniężnej za błędnie wpisane dane w zgłoszeniu SENT.

Uchylając decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu wyroku wskazał, że:

“(…) przepisy ustawy nie tylko sankcjonują stwierdzone nieprawidłowości lecz również przewidują możliwość odstąpienia od tych sankcji. Kara pieniężna jest sankcją za naruszenie przepisów ustawy jednakże jednocześnie ustawodawca przewidział sytuacje, w których należy odstąpić od tej kary nie tylko na wniosek zainteresowanego lecz również z urzędu. Oznacza to, że mimo, iż kara jest konsekwencją niespełnienia opisanych w ustawie obowiązków, to jednak należy ocenić wagę tych naruszeń i ich charakter, skoro w ustawie zawarto przepisy dotyczące odstąpienia od tej sankcji. Tak więc na organie administracyjnym ciąży, objęty zaufaniem, obowiązek nie tylko stosowania przepisów o karach, lecz również o zwolnieniu od tych kar. Istnieją bowiem sytuacje, w których udzielenie przedmiotowej ulgi leży nie tylko w interesie podmiotu, który dopuścił się naruszenia lecz również w interesie publicznym, takim jak ogólnie pojęta sprawiedliwość polegająca na zważeniu stwierdzonego uchybienia i okoliczności z tym uchybieniem związanych z wysokością przewidzianej za to naruszenie kary. Powinno to nastąpić z uwzględnieniem konstytucyjnej zasady proporcjonalności, w tym również co do przychodu osiągniętego z przedmiotowego transportu przez przewoźnika.”

 

wyrok WSA w Olsztynie z dnia 28 czerwca 2018 r., I SA/Ol 204/18.

sprawa dotyczyła kary w wysokości 5.000 zł za nie uzupełnienie w zgłoszeniu SENT numeru licencji przewoźnika.

Uchylając decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w uzasadnieniu wyroku wskazał, że:

Błędne natomiast jest wynikające z zaskarżonej decyzji kategoryczne stanowisko organu odwoławczego co do tego, że w sprawach kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy SENT – co do zasady – wykluczone jest, w ramach badania możliwości odstąpienia od nałożenia kary, rozważanie zaistnienia przesłanki interesu publicznego. Swoje stanowisko organ motywuje celem ustawy SENT, jakim jest uszczelnianie systemu podatkowego i walka z “szarą strefą”. Argumentację tę poparto powołaniem się na konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. Organ uważa, że skoro obowiązek zapłaty kary jest skutkiem naruszenia prawa (niewykonania obowiązków przewoźnika określonych w ustawie SENT) to nie jest w interesie publicznym odstąpienie od nałożenia kary. Organ wskazał, że “nieuprawnione uprzywilejowanie jednego podmiotu w stosunku do innych stanowi naruszenie interesu publicznego. Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w sytuacji naruszenia przepisów prawa oznaczałoby nieuzasadnione przysporzenie ze strony Skarbu Państwa na rzecz osoby prowadzącej działalność gospodarczą i godziłoby w konstytucyjną zasadę równości wobec prawa.” W ocenie Sądu jest to stanowisko błędne i z gruntu pozbawione logiki. Przecież art.22 ust.3 ustawy SENT daje, w literalny sposób, możliwość odstąpienia od nałożenia kary albo w razie wystąpienia przesłanki ważnego interesu przewoźnika, albo właśnie z uwagi na interes publiczny. W tym zakresie Sąd uznaje za w pełni słuszne stanowisko przedstawione w skardze, gdzie podniesiono, że wprowadzenie przez ustawodawcę przesłanki interesu publicznego świadczy, że przewidział on sytuacje, w których odstąpienie od dochodzenia należności będzie zbieżne z tym interesem. Słusznie zauważył także skarżący, że badanie przesłanki interesu publicznego nie powinno być ograniczane do konfrontacji z zasadami równości oraz powszechności opodatkowania. Bowiem takie podejście sprawiłoby, że w zasadzie każda ulga w zapłacie należności publicznoprawnych powstałych wskutek naruszenia przepisów, mimo iż przewidziana przez ustawodawcę, byłaby udzielona w sprzeczności z ww. zasadami konstytucyjnymi.

Stanowisko organu, wykluczające z zasady możliwość stwierdzenia interesu publicznego w odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej, narusza przepis art.22 ust.3 ustawy SENT poprzez jego błędną wykładnię, a ponadto godzi w zasadę legalizmu oraz zasadę zaufania do organu podatkowego, wyrażone w art.120 i 121 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. DzU 2017 r. poz.201 ze zm., dalej: “Op”), a także w zawartą w art.187 §1 Op zasadę oficjalności postępowania dowodowego, zgodnie z którą organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W rozpatrywanej sprawie organ nie odniósł zebranego w sprawie materiału dowodowego do przesłanki interesu publicznego w odstąpieniu od nałożenia na skarżącego M.J. kary pieniężnej.

(…)

Powtórzyć należy, że skoro ustawa SENT przewiduje możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na przesłankę interesu publicznego, to niedopuszczalnym jest ogólne stwierdzenie, że nie można odstąpić od nałożenia kary, gdyż nie leży w interesie publicznym takie działanie, bez wskazania przy tym konkretnych argumentów, odnoszących się do realiów rozpatrywanej sprawy. Prawidłowo stosując przepis art.22 ust.3 ustawy SENT, organ powinien, przykładowo, wskazać sytuacje, w których jego zdaniem dopuszczalne byłoby odstąpienie od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej z uwagi na interes publiczny, a następnie ocenić, czy w niniejszej sprawie zachodzi taka możliwość, albo organ powinien przynajmniej wyjaśnić, dlaczego w tej akurat konkretnej sytuacji zastosowanie tej przesłanki nie jest możliwe. Wykluczenie, co do zasady, odstąpienia od nałożenia kary z powodu braku interesu publicznego w sytuacji, gdy przepis ustawy możliwość taką przewiduje, jest naruszeniem ww. zasad ogólnych oraz prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art.22 ust.3 ustawy SENT i uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji.

Rozpatrując sprawę ponownie, organ uwzględni ocenę prawną zawartą w wyroku, w szczególności w zakresie interpretacji pojęcia “interes publiczny”, użytego w art.22 ust.3 ustawy SENT oraz zbada możliwości jego zastosowania w niniejszej sprawie, a następnie dokona ponownej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnej z prawidłową wykładnią pojęcia “interes publiczny”, z poszanowaniem zasad zawartych w art. art.120, art.121 §1 oraz art.187 §1 Op.

 

wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 września 2018 r., III SA/Kr 734/18

sprawa dotyczyła kary w wysokości 5.000 zł za nie uzupełnienie w zgłoszeniu SENT numeru licencji przewoźnika oraz nie wskazanie numeru dokumentu przewozowego.

Uchylając decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku wskazał, że:

W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżąca posiadała wydaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego licencję nr […] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i numer tej licencji mógł zostać wpisany w zgłoszeniu SENT.

Z argumentacji spółki wynikało, że numer posiadanej licencji nie został wpisany z powodu niejednoznacznego oznaczenia tego pola i mylnej informacji systemowej, która mimo, że pole pozostało puste, pozwalało na zamknięcie dokumentu elektronicznego z informacją o kompletności statusu zgłoszenia.

W ocenie Sądu, argumentacja skarżącej spółki zasługiwała na uwzględnienie w kontekście możliwości odstąpienia od wymierzenia kary z tego tytułu. Brak stosownego zapisu nie był spowodowany brakiem uprawnień do przewozu określonych towarów. Jak wynika z przedstawionych przez organy ustaleń faktycznych, skarżąca spółka dysponowała stosowną licencja (nr […]).

Jakkolwiek rację ma organ II instancji, twierdząc, że strona prowadząca działalność transportową, w związku z wprowadzeniem nowych regulacji prawnych, wiedzę w tym zakresie winna przede wszystkim czerpać z regulacji prawnych, to jednakże, gdy nowym regulacjom prawnym towarzyszy uruchomienie programu komputerowego, np. w postaci określonego graficznego formularza elektronicznego, to powinien on zawierać oznaczenia rubryk podlegających wypełnieniu przez przewoźnika w taki sposób, aby nie rodziły żadnych wątpliwości, a w sytuacji, gdy ustawa przewiduje obligatoryjne podanie określonych danych (art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o SENT), to niewypełnienie określonego pola z obowiązkowymi danymi, to program komputerowy nie powinien pozwolić na zamknięcie dokumentu elektronicznego z informacją o kompletności statusu zgłoszenia. Organy nie zaprzeczyły, że sytuacja opisana przez skarżącą spółkę mogła mieć miejsce z uwagi m. in. na “ograniczenia jakie narzucają wszystkie programy komputerowe”, a przedstawiona w tym zakresie argumentacja w wydanych rozstrzygnięciach nakierowana była głównie na przerzucenie całej odpowiedzialność w rozpoznawanym przypadku na skarżącą spółkę.

W ocenie Sądu, okoliczności faktyczne towarzyszące nie wpisaniu przez skarżącą spółkę do zgłoszenia SENT numeru posiadanej licencji jak również ewidentne naruszenia postępowania poprzedzającego wydawanie przez organ I instancji decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł za nieuzupełnienie zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy o SENT, czyniły zasadnym co najmniej rozważenie przez organy orzekające w sprawie odstąpienie od wymierzenia kary na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy o SENT. Zawarte w zaskarżonej decyzji wywody o bardzo ogólnym charakterze, co do stosowania przedmiotowego przepisu, w żadnym zakresie nie odnosiły się do uwarunkowań faktycznych jak i prawnych w jakich doszło do naruszenia według organów art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy o SENT.

Nieważność postępowania.

 

wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 września 2018 r., III SA/Gd 394/18.

wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 lipca 2018 r., III SA/Gd 359/18.

wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 września 2018 r., I SA/Ol 316/18.

wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 listopada 2018 r., V SA/Wa 1078/18.

sprawy dotyczyły kar pieniężnych za błędy w SENT.

Sądy administracyjne stwierdziły nieważność zaskarżonych decyzji z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości organów.

WSA w Olsztynie w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 września 2018 r. I SA/Ol 316/18 wskazał:

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja obarczona jest wadą, którą na mocy art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd ma obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu, gdyż stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności badanego rozstrzygnięcia. (…)

W niniejszej sprawie organem pierwszej instancji, który nałożył karę pieniężną w formie decyzji administracyjnej był Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego właściwy dla miejsca kontroli przewozu towarów, stosownie do treści art. 26 ust. 2 ustawy o SENT. W myśl przywołanego przepisu karę pieniężną nakłada naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy dla miejsca kontroli przewozu towarów, z wyjątkiem art. 30. Wyjątek o którym mowa w art. 30 ustawy o SENT, dotyczy sytuacji, gdy naruszenie podlegające karze pieniężnej, o której mowa w art. 21 ust. 1 albo 2 ustawy o SENT, nie zostało stwierdzone w trakcie kontroli SENT, lecz w trakcie postępowania podatkowego, kontroli podatkowej albo kontroli celno-skarbowej. Wówczas właściwym do wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej jest naczelnik UCS właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę podmiotu podlegającego karze.

Jak stanowi art. 26 ust. 5 wyżej wymienionej ustawy, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. Ustawa o SENT nie precyzuje zakresu właściwości organu odwoławczego. W świetle powyższego zastosowanie ma art. 221a § 2 O.p.

Zgodnie z art. 221a § 2 O.p., w przypadku wydania w pierwszej instancji przez naczelnika urzędu celno-skarbowego decyzji innej niż decyzja, o której mowa w § 1, odwołanie od tej decyzji służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego dla kontrolowanego w dniu zakończenia postępowania podatkowego. Stosownie do treści art. 221a § 3 O.p. jeżeli nie można ustalić właściwego dyrektora izby administracji skarbowej zgodnie z § 2, odwołanie służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego ze względu na siedzibę naczelnika urzędu celno-skarbowego, który wydał decyzję. (…)

Trzeba tu zaznaczyć, że jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2 (art.17 § 1 Ordynacji podatkowej). (…)

W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę sformułowanie użyte przez ustawodawcę w art. 221a § 2 Ordynacji podatkowej “odwołanie od decyzji służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego dla kontrolowanego” w sposób jednoznaczny wskazuje na określenie właściwości miejscowej organu rozpatrującego środek zaskarżenia według miejsca zamieszkania lub siedziby podmiotu administrowanego. Świadczy o tym również literalne brzmienie art. 221a § 3 O.p., który określa wprost, że jeżeli nie można ustalić właściwego dyrektora izby administracji skarbowej zgodnie z art. 221a § 2, odwołanie służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego ze względu na siedzibę naczelnika urzędu celno-skarbowego, który wydał decyzję. (…)

W świetle powyższego w ocenie Sądu, odwołanie od decyzji naczelnika urzędu celno-skarbowego w sprawie nałożenia kary pieniężnej w trybie przepisów ustawy o SENT służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego dla kontrolowanego w dniu zakończenia postępowania podatkowego (w tej sprawie administracyjnego).

 

Masz pytania?

Jeżeli masz pytania, istnieje potrzeba dalszego wyjaśnienia opisanej kwestii lub potrzebujesz pomocy prawnej to zapraszamy do kontaktu z Kancelarią sekretariat@prawnicybiznesu.pl lub telefonicznie 691 839 919 lub 61 424 46 50.

 

Podobał Ci się ten artykuł?

Jeśli tak, to zapisz się na subskrypcję. Powiadomię Cię o nowych artykułach.

 

Na naszej stronie umieściliśmy kilka artykułów dotyczących stosowania ustawy SENT.  W jednym z nich poruszyliśmy kwestię  tego, czy możliwe jest uniknięcia kar w przypadku popełnienia naruszeń, które są bagatelne, niezawinione i stanową zwykły błąd lub omyłkę, a nie celowe działanie. Więcej na temat we wpisie – SENT | Czy możliwe jest uniknięcie kar w przypadku błędów?

W kolejnym wpisie opisaliśmy przebieg postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia ustawy SENT.

W tym wpsie natomiast przedstawiamy wzór odwołania, który można złożyć w przypadku nałożenia kary pieniężnej. Termin na złożenie odwołania to dwa tygodnie od chwili doręczenia decyzji. Odwołanie według przedstawionego wzoru ukarany przedsiębiorca może złożyć sam. Po złożeniu odwołania, do czasu zakończenia sprawy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, strona może uzupełniać zarówno zarzuty, jak  i uzasadnienie odwołania.  Odwołanie, jak i uzupełnienie zarzutów oraz ich uzasadnienie może zostać przygotowane również przez naszą Kancelarię – w tym celu zapraszamy do kontaktu pod numerem 691 839 919 lub mailowo sekretariat@prawnicybiznesu.pl.

Poniżej znajduje się wzór odwołania z objaśnieniami. Po kliknięciu w obrazek zostanie pobrany wzór odwołania w formacie do edytowania (.doc).

 

 

UWAGI DO WZORU:

  1. W przypadku decyzji wydanej przez inny organ niż Naczelnik Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego należy zmienić nazwę organu  – wksazać Naczlenika Urzędu Celno-Skarbowego, który wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej i wskazać prawidłowy adres  –  będzie na decyzji.
  2. Nie w każdym odwołaniu muszą pojawić się wszystkie zarzuty. Zarzuty należy przedstawić w sposób zwięzły rozwijając je dopiero w uzasadnieniu.
  3. Odwołanie należy wysłać do organu który wydał decyzję i dopiero ten organ przekazuje je z aktami odpowiedniemu Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej. W podanym przykładzie odwołanie należy wysłać do Naczelnika Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Poznaniu.

 

Masz pytania?

Jeżeli masz pytania, istnieje potrzeba dalszego wyjaśnienia opisanej kwestii lub potrzebujesz pomocy prawnej to zapraszamy do kontaktu z Kancelarią sekretariat@prawnicybiznesu.pl lub telefonicznie 691 839 919 lub 61 424 46 50.

 

Podobał Ci się ten artykuł?

Jeśli tak, to zapisz się na subskrypcję. Powiadomię Cię o nowych artykułach.

 

W tym wpisie starami się jak najkrócej opisać przebieg postępowania dotyczącego nałożenia kary pieniężnej za naruszenia ustawy SENT w następstwie kontroli przeprowadzonej na drodze. Z uwagi na obszerność zagadnienia, w tym miejscu wyróżnimy jedynie etapy postępowania, szczegóły pozostawiając przedmiotem odrębnych wpisów. Jednocześnie zaznaczamy, że w niektórych przypadkach przebieg postępowania może się różnić.

Poniżej przedstawiamy graficzną prezentację przebiegu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

PrawnicyTransportu.pl

1. Kontrola na drodze – Protokół kontroli.

Pierwszą czynnością jest przeprowadzenie przez uprawnione do tego organy kontroli na drodze, z której kontrolujący sporządza protokół kontroli. Stwierdza w nim ujawnione naruszenia. Protokół powinien zostać podpisany przez kontrolujących oraz kierowcę. Kierowca ma możliwość zgłoszenia do protokołu zastrzeżeń co do trybu lub sposobu przeprowadzonej kontroli.

Stwierdzenie naruszeń w protokole kontroli

W przypadku stwierdzenia naruszeń, kontrolujący wskazuje je w protokole kontroli. Protokół stanowi podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

POSTĘPOWANIE ADMINISTRACYJNE

2. Wszczęcie postępowania przez organ – zawiadomienie o wszczęciu

W przypadku stwierdzenia naruszeń, Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego (UCS) wszczyna z urzędu postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Naczelnik UCS wydaje w tym przedmiocie postanowienie, które przesyła stronie wobec której zostało wszczęte postępowanie. W  zawiadomieniu wskazuje się również podstawowe prawa i obowiązki strony, w tym możliwość złożenia przez nią wyjaśnień i przedstawienia dowodów.

3. Wyjaśnienia strony.

Po wszczęciu postępowania, strona ma czas na złożenie wyjasnień oraz zawnioskowanie dowodów. Strona ma czas na to do końca postępowania (wydania decyzji ostatecznej). Jednak to w tym czasie, po wszczęciu postępowania, ale przed wydaniem decyzji, dobrze byłoby żeby słożyła wyjaśnienia.

4. wypowiedzenie się w sprawie – dodatkowe 7 dni

Przed wydaniem decyzji, Naczlenik UCS powinien wyznaczyć stronie termin co najmniej 7 dni na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego w postępowaniu. Wypowiedzenie się powinno nastąpić na piśmie. Niezłożenie wyjaśnień w wyznaczonym przez organ terminie, nie skutkuje brakiem możliwości złożenia ich później, w tym również na etapie postępowania przed organem drugiej instancji.

5. Decyzja Naczlenika UCS.

Po upływie terminu na złożenie wyjaśnień, Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego (UCS), jako organ pierwszej instancji, wydaje decyzję. W przypadku uwzględnienia złożonych przez przedsiębiorcę wyjaśnień, Naczelnik UCS wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. W przypadku niezłożenia wyjaśnień lub ich nieuwzględnienia, Naczelnik UCS wydaje decyzję o nałożeniu kary pieniężnej.  Decyzję o nałożeniu kary pieniężnej organ pierwszej instancji   doręcza stronie wraz z pouczeniem o przysługującym prawie wniesienia odwołania oraz o tym kiedy decyzja stanie się wykonalna i na jaki rachunek bankowy należy zapłacić nałożoną karę.

6. Odwołanie od decyzji Naczelnik UCS –  14 dni.

Podmiotowi odpowiedzialnemu za naruszenie zawsze przysługuje prawo wniesienia odwołania od decyzji Nacelnika UCS. Odwołanie wnosi się do właściwego Dyrektora Izby Administracji Skarbowej za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego (UCS), który wydał decyzję (oznacza to, że odwołanie należy wysłać do Urzędu Celno-Skarbowego). Odwołanie należy wnieść w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji Naczelnika UCS. Niedochowanie terminu (14 dni) pozbawia możliwości odwołania się od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej.

 7. Postępowanie przed organem drugiej instancji – Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej (DIAS).

Po wniesieniu przez stronę odwołania, Naczelnik UCS przesyła odwołanie wraz z aktami postępowania  i odpowiedzią na odwołanie (tzw. przekazówką) do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, przed którym prowadzone jest postępowanie odwoławcze. W toku postępowania odwoławczego strona może składać wyjaśnienia, powoływać dowody. Organ odwoławczy (DIAS), nie tylko rozpoznaje zarzuty strony podniesione w odwołaniu, ale ma niejako obowiązek po raz drugi rozpatrzyć całą sprawę.

8. Decyzja organu odwoławczego (DIAS)

Organ odwoławczy (DIAS) po rozpoznaniu odwołania wydaje decyzję, w której:

1)   utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika UCS albo

2)   uchyla zaskarżoną decyzję Naczelnika UCS w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo

3)   umarza postępowanie odwoławcze,

4) uchyla zaskarżoną decyzję Naczelnika UCS w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Do zakończenia postępowania przez DIAS, z postępowaniem odwoławczym nie wiążą się żadne dodatkowe koszty.

Wniesienie odwołania od decyzji WITD nie może skutkować nałożeniem wyższej kary przez GITD. Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.

POSTĘPOWANIE SĄDOWOADMINISTRACYJNE

Dalsze środki zaskarżenia – postępowanie sądowoadministracyjne

W przypadku gdy organ odwoławczy (DIAS) nie uwzględni odwołania lub sam nie dopatrzy się naruszeń i utrzyma decyzję organu pierwszej instancji (Naczelnika UCS) w mocy, stronie przysługuje dalszy środek zaskarżenia, w tym przypadku do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie wstrzymuje jednak wykonania kary – trzeba ją zapłacić. Jeżeli istnieją podstawy można ewentualnie wnieść o wstrzymanie wykonalności decyzji o nałożeniu kary. W przypadku wygrania sprawy, zapłacona kara podlega zwrotowi.

Z wniesieniem środka zaskarżenia, od decyzji DIAS, wiążą się koszty – wpis sądowy.

9. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – 30 dni.

Na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (DIAS) utrzymującą w mocy decyzję Naczlenika UCS, o nałożeniu kary pieniężnej lub obniżającą karę pieniężną, przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Skargę należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie decyzji DIAS. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego  za pośrednictwem organu który wyał decyzję (DIAS). Oznacza to, że skargę należy wysłać do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, a on, po dołączeniu akt i odpowiedzi na skargę, prześle ją do właściwego sądu. Niedochowanie terminu (30 dni), pozbawia możliwości zaskarżenia decyzji.

Skarga podlega opłacie sądowej, której wysokość zależy od wysokości nałożonej kary. W przypadku kary w wysokości do 10.000 zł, wpis sądowy wynosi 4 % wartości przedmiotu zaskarżenia (wysokości nałożonej kary), nie mniej jednak niż 100 zł (np. w przypadku kary w wysokości 5.000 zł, wpis sądowy będzie wynosił 200 zł). W przypadku kary w wysokości ponad 10.000 zł do 50.000 zł, wpis sądowy wynosi 3 % wartości przedmiotu zaskarżenia (wysokości nałożonej kary), nie mniej jednak niż 400 zł (np. w przypadku kary w wysokości 15.000 zł, wpis sądowy będzie wynosił 450 zł). O wymaganiach formalnych dotyczących skargi, w szczególności zarzutach i ich uzasadnieniu w odrębnym wpisie.

10. Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.

Po wniesieniu przez stronę skargi, DIAS przesyła skargę, wraz z aktami postępowania i sporządzoną przez siebie odpowiedzią na skargę, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA), przed którym prowadzone jest postępowanie sądowoadministracyjne. W toku postępowania sądowoadministracyjnego strona, co do zasady, nie może powoływać nowych dowodów, z wyjątkiem dowodu z dokumentów, pod warunkiem jednak że ich przeprowadzenie nie było możliwe przed organami (UCS I DIAS). Przeprowadzanie dowodu z dokumentów przed WSA jest absolutnym wyjątkiem, dlatego wszelkie dowody należy przedstawiać na etapie postępowania przed organami (UCS i DIAS). Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje poprawność decyzji wydanej przez DIAS. Postępowanie przed WSA jest sformalizowane.

 11. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA).

Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) po rozpoznaniu skargi wydaje wyrok, którym:

1)  oddala skargę na decyzję DIAS albo

2)  uchyla zaskarżoną decyzję DIAS w całości albo w części albo

3) stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny stwierdzenie nieważności albo

4) stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w odpwoiednich przepsiach.

12. Wniosek o uzasadnienie i doręczenie odpisu wyroku WSA – 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku.

W przypadku, gdy WSA uwzględni skargę, tj. uchyli decyzję DIAS o nałożeniu kary pieniężnej, wówczas sporządzi uzasadnienie wyroku bez zgłaszania wniosku przez stronę skarżącą. W takim przypadku, również doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem nastąpi bez wniosku.

W przypadku, gdy WSA nie uwzględni skargi na decyzję DIAS o nałożeniu kary pieniężnej, tj. oddali skargę, wówczas uzasadnienie wyroku sporządzone zostanie tylko i wyłącznie na wniosek strony, zgłoszony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku. Należy zwrócić uwagę, że termin na złożenie wniosku o uzasadnienie, biegnie od daty ogłoszenia wyroku. Niestawiennictwo na ogłoszeniu wyroku nie ma znaczenia dla terminu złożenia wniosku. Zatem jeżeli strona nie stawi się na ogłoszeniu wyroku, wówczas musi ustalić jakie zapadło orzeczenie i w przypadku jeżeli jest ono niekorzystne dla strony, złożyć w terminie 7 dni wniosek o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku i doręczenie odpisu wyroku wraz z pisemnym uzasadnieniem.

OPŁATA: Za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, pobiera się opłatę kancelaryjną w kwocie 100 zł. Należy ją uiścić na rachunek bankowy sądu administracyjnego i potwierdzenie wpłaty załączyć do wniosku o uzasadnienie.

Niezłożenie w terminie 7 dni wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie odpisu wyroku wraz z pisemnym uzasadnieniem, zamyka drogę do zaskarżenia wyroku WSA. Warunkiem zaskarżenia wyroku WSA jest otrzymanie pismenego uzasadnienia wyroku, o który można wsytąpić jedynie w terminie 7 dni od ogłoszenia wyroku.

13. Skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) – 30 dni.

Od wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA), przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W przypadku, gdy WSA oddalił skargę (wyrok niekorzystny), skarga kasacyjna przysługuje podmiotowi odpowiedzialnemu za naruszenie. W przypadku, gdy WSA uchylił decyzję DIAS, stwierdził jej nieważność lub stwierdził jej wydanie z naruszeniem prawa, to skarga kasacyjna przysługuje Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej (DIAS). Skargę kasacyjną wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie za  pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wydał wyrok (oznacza to, że skargę kasacyjną należy wysłać do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego  – a on, po dołączeniu akt, prześle ją do NSA).

Skargę kasacyjną należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu wyroku wraz z pisemnym uzasadnieniem. Niedochowanie terminu (30 dni) pozbawia możliwości zaskarżenia wyroku.

Skarga podlega opłacie sądowej, której wysokość zależy od wysokości nałożonej kary. Wpis od skargi kasacyjnej wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł. W przypadku kary w wysokości do 10.000 zł, wpis sądowy wynosi 2 % wartości przedmiotu zaskarżenia (wysokości nałożonej kary), nie mniej jednak niż 100 zł (np. w przypadku kary w wysokości 5.000 zł, wpis sądowy będzie wynosił 100 zł). W przypadku kary w wysokości ponad 10.000 zł do 50.000 zł, wpis sądowy wynosi 1,5 % wartości przedmiotu zaskarżenia (wysokości nałożonej kary), nie mniej jednak niż 100 zł (np. w przypadku kary w wysokości 15.000 zł, wpis sądowy będzie wynosił 225 zł).

Skarga kasacyjna jest bardzo sformalziowanym środkiem zaskarżenia i może zostać sporządzona wyłącznie przez adwokata lub radcę prawnego.

14. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Po wniesieniu przez stronę lub organ skargi kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny przesyła skargę kasacyjną wraz z aktami postępowania do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA), przed którym prowadzone jest postępowanie sądowoadministracyjne. W toku postępowania przed NSA strona nie może powoływać nowych dowodów. Postępowanie przed NSA jest sformalizowane.

W przypadku skargi kasacyjnej istnieje tzw. przymus adwokacko-radcowski, tzn. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego.

Stronie, która nie zaskarżyła wyroku przysługuje prawo wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

 15. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA).

Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, wydaje wyrok, którym:

1)  oddala skargę kasacyjną albo

2)  uchyla zaskarżony wyrok WSA w całości albo w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania WSA.

16. Zakończenie postępowania.

W przypadku, gdy to podmiot odpowiedzialny za naruszenie zaskarżył niekorzystny dla siebie wyrok WSA, oddalenie skargi przez NSA kończy postępowanie. W przypadku, gdy WSA wydał korzystny wyrok, który został zaskarżony przez DIAS, wówczas, w przypadku oddalenia przez NSA skargi DIAS, sprawa ponownie wraca do DIAS, który  zgodnie z wytycznymi WSA  umarza postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej (korzystne dla przewoźnika zakończenie sprawy) lub wydaje decyzję uwzgledniającą wytyczne Sądu. W przypadku, gdy NSA uchyli wyrok WSA, sprawa wraca do ponownego rozpoznania przez WSA. WSA w takiej sytuacji może ponownie – uchylić decyzję DIAS lub oddalić skargę na decyzję DIAS. W takiej sytuacji, stronom (a więc podmiotowi odpowiedzialnemu za naruszenie lub DIAS), znów przysługuje skarga kasacyjna do NSA (z zachowaniem takich warunków formalnych, jak w przypadku pierwszej skargi kasacyjnej).

Więcej artykułów dotyczących SENT w sekcji Pakiet przewozowy | SENT.

 

Masz pytania?

Jeżeli masz pytania, istnieje potrzeba dalszego wyjaśnienia opisanej kwestii lub potrzebujesz pomocy prawnej to zapraszamy do kontaktu z Kancelarią sekretariat@prawnicybiznesu.pl lub telefonicznie 691 839 919 lub 61 424 46 50.

 

Podobał Ci się ten artykuł?

Jeśli tak, to zapisz się na subskrypcję. Powiadomię Cię o nowych artykułach.