SENT – ważne dla przedsiębiorców wyroki sądów administracyjnych.

PrawnicyTransportu.plKomentarze (0)

W tym wpisie staramy się na bieżąco gromadzić ważne i korzystne dla przedsiębiorców wyroki sądów administracyjnych dotyczące SENT.

Należy jednak zwrócić uwagę, że orzeczenia wydane w indywidualnych sprawach nie wiążą innych sądów orzekających choćby w identycznych sprawach. Jednak argumentacja użyta przez Sąd w konkretnej sprawie może okazać się użyteczna w innej sprawie.

KARY PIENIĘŻNE

Zasadność odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. 

 

wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 listopada 2018 r., I SA/Gl 660/18.

sprawa dotyczyła kary pieniężnej za błędnie wpisane dane w zgłoszeniu SENT.

Uchylając decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu wyroku wskazał, że:

“(…) przepisy ustawy nie tylko sankcjonują stwierdzone nieprawidłowości lecz również przewidują możliwość odstąpienia od tych sankcji. Kara pieniężna jest sankcją za naruszenie przepisów ustawy jednakże jednocześnie ustawodawca przewidział sytuacje, w których należy odstąpić od tej kary nie tylko na wniosek zainteresowanego lecz również z urzędu. Oznacza to, że mimo, iż kara jest konsekwencją niespełnienia opisanych w ustawie obowiązków, to jednak należy ocenić wagę tych naruszeń i ich charakter, skoro w ustawie zawarto przepisy dotyczące odstąpienia od tej sankcji. Tak więc na organie administracyjnym ciąży, objęty zaufaniem, obowiązek nie tylko stosowania przepisów o karach, lecz również o zwolnieniu od tych kar. Istnieją bowiem sytuacje, w których udzielenie przedmiotowej ulgi leży nie tylko w interesie podmiotu, który dopuścił się naruszenia lecz również w interesie publicznym, takim jak ogólnie pojęta sprawiedliwość polegająca na zważeniu stwierdzonego uchybienia i okoliczności z tym uchybieniem związanych z wysokością przewidzianej za to naruszenie kary. Powinno to nastąpić z uwzględnieniem konstytucyjnej zasady proporcjonalności, w tym również co do przychodu osiągniętego z przedmiotowego transportu przez przewoźnika.”

 

wyrok WSA w Olsztynie z dnia 28 czerwca 2018 r., I SA/Ol 204/18.

sprawa dotyczyła kary w wysokości 5.000 zł za nie uzupełnienie w zgłoszeniu SENT numeru licencji przewoźnika.

Uchylając decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w uzasadnieniu wyroku wskazał, że:

Błędne natomiast jest wynikające z zaskarżonej decyzji kategoryczne stanowisko organu odwoławczego co do tego, że w sprawach kar pieniężnych za naruszenie przepisów ustawy SENT – co do zasady – wykluczone jest, w ramach badania możliwości odstąpienia od nałożenia kary, rozważanie zaistnienia przesłanki interesu publicznego. Swoje stanowisko organ motywuje celem ustawy SENT, jakim jest uszczelnianie systemu podatkowego i walka z “szarą strefą”. Argumentację tę poparto powołaniem się na konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. Organ uważa, że skoro obowiązek zapłaty kary jest skutkiem naruszenia prawa (niewykonania obowiązków przewoźnika określonych w ustawie SENT) to nie jest w interesie publicznym odstąpienie od nałożenia kary. Organ wskazał, że “nieuprawnione uprzywilejowanie jednego podmiotu w stosunku do innych stanowi naruszenie interesu publicznego. Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w sytuacji naruszenia przepisów prawa oznaczałoby nieuzasadnione przysporzenie ze strony Skarbu Państwa na rzecz osoby prowadzącej działalność gospodarczą i godziłoby w konstytucyjną zasadę równości wobec prawa.” W ocenie Sądu jest to stanowisko błędne i z gruntu pozbawione logiki. Przecież art.22 ust.3 ustawy SENT daje, w literalny sposób, możliwość odstąpienia od nałożenia kary albo w razie wystąpienia przesłanki ważnego interesu przewoźnika, albo właśnie z uwagi na interes publiczny. W tym zakresie Sąd uznaje za w pełni słuszne stanowisko przedstawione w skardze, gdzie podniesiono, że wprowadzenie przez ustawodawcę przesłanki interesu publicznego świadczy, że przewidział on sytuacje, w których odstąpienie od dochodzenia należności będzie zbieżne z tym interesem. Słusznie zauważył także skarżący, że badanie przesłanki interesu publicznego nie powinno być ograniczane do konfrontacji z zasadami równości oraz powszechności opodatkowania. Bowiem takie podejście sprawiłoby, że w zasadzie każda ulga w zapłacie należności publicznoprawnych powstałych wskutek naruszenia przepisów, mimo iż przewidziana przez ustawodawcę, byłaby udzielona w sprzeczności z ww. zasadami konstytucyjnymi.

Stanowisko organu, wykluczające z zasady możliwość stwierdzenia interesu publicznego w odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej, narusza przepis art.22 ust.3 ustawy SENT poprzez jego błędną wykładnię, a ponadto godzi w zasadę legalizmu oraz zasadę zaufania do organu podatkowego, wyrażone w art.120 i 121 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. DzU 2017 r. poz.201 ze zm., dalej: “Op”), a także w zawartą w art.187 §1 Op zasadę oficjalności postępowania dowodowego, zgodnie z którą organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W rozpatrywanej sprawie organ nie odniósł zebranego w sprawie materiału dowodowego do przesłanki interesu publicznego w odstąpieniu od nałożenia na skarżącego M.J. kary pieniężnej.

(…)

Powtórzyć należy, że skoro ustawa SENT przewiduje możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na przesłankę interesu publicznego, to niedopuszczalnym jest ogólne stwierdzenie, że nie można odstąpić od nałożenia kary, gdyż nie leży w interesie publicznym takie działanie, bez wskazania przy tym konkretnych argumentów, odnoszących się do realiów rozpatrywanej sprawy. Prawidłowo stosując przepis art.22 ust.3 ustawy SENT, organ powinien, przykładowo, wskazać sytuacje, w których jego zdaniem dopuszczalne byłoby odstąpienie od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej z uwagi na interes publiczny, a następnie ocenić, czy w niniejszej sprawie zachodzi taka możliwość, albo organ powinien przynajmniej wyjaśnić, dlaczego w tej akurat konkretnej sytuacji zastosowanie tej przesłanki nie jest możliwe. Wykluczenie, co do zasady, odstąpienia od nałożenia kary z powodu braku interesu publicznego w sytuacji, gdy przepis ustawy możliwość taką przewiduje, jest naruszeniem ww. zasad ogólnych oraz prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art.22 ust.3 ustawy SENT i uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji.

Rozpatrując sprawę ponownie, organ uwzględni ocenę prawną zawartą w wyroku, w szczególności w zakresie interpretacji pojęcia “interes publiczny”, użytego w art.22 ust.3 ustawy SENT oraz zbada możliwości jego zastosowania w niniejszej sprawie, a następnie dokona ponownej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnej z prawidłową wykładnią pojęcia “interes publiczny”, z poszanowaniem zasad zawartych w art. art.120, art.121 §1 oraz art.187 §1 Op.

 

wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 września 2018 r., III SA/Kr 734/18

sprawa dotyczyła kary w wysokości 5.000 zł za nie uzupełnienie w zgłoszeniu SENT numeru licencji przewoźnika oraz nie wskazanie numeru dokumentu przewozowego.

Uchylając decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu wyroku wskazał, że:

W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżąca posiadała wydaną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego licencję nr […] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i numer tej licencji mógł zostać wpisany w zgłoszeniu SENT.

Z argumentacji spółki wynikało, że numer posiadanej licencji nie został wpisany z powodu niejednoznacznego oznaczenia tego pola i mylnej informacji systemowej, która mimo, że pole pozostało puste, pozwalało na zamknięcie dokumentu elektronicznego z informacją o kompletności statusu zgłoszenia.

W ocenie Sądu, argumentacja skarżącej spółki zasługiwała na uwzględnienie w kontekście możliwości odstąpienia od wymierzenia kary z tego tytułu. Brak stosownego zapisu nie był spowodowany brakiem uprawnień do przewozu określonych towarów. Jak wynika z przedstawionych przez organy ustaleń faktycznych, skarżąca spółka dysponowała stosowną licencja (nr […]).

Jakkolwiek rację ma organ II instancji, twierdząc, że strona prowadząca działalność transportową, w związku z wprowadzeniem nowych regulacji prawnych, wiedzę w tym zakresie winna przede wszystkim czerpać z regulacji prawnych, to jednakże, gdy nowym regulacjom prawnym towarzyszy uruchomienie programu komputerowego, np. w postaci określonego graficznego formularza elektronicznego, to powinien on zawierać oznaczenia rubryk podlegających wypełnieniu przez przewoźnika w taki sposób, aby nie rodziły żadnych wątpliwości, a w sytuacji, gdy ustawa przewiduje obligatoryjne podanie określonych danych (art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o SENT), to niewypełnienie określonego pola z obowiązkowymi danymi, to program komputerowy nie powinien pozwolić na zamknięcie dokumentu elektronicznego z informacją o kompletności statusu zgłoszenia. Organy nie zaprzeczyły, że sytuacja opisana przez skarżącą spółkę mogła mieć miejsce z uwagi m. in. na “ograniczenia jakie narzucają wszystkie programy komputerowe”, a przedstawiona w tym zakresie argumentacja w wydanych rozstrzygnięciach nakierowana była głównie na przerzucenie całej odpowiedzialność w rozpoznawanym przypadku na skarżącą spółkę.

W ocenie Sądu, okoliczności faktyczne towarzyszące nie wpisaniu przez skarżącą spółkę do zgłoszenia SENT numeru posiadanej licencji jak również ewidentne naruszenia postępowania poprzedzającego wydawanie przez organ I instancji decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł za nieuzupełnienie zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy o SENT, czyniły zasadnym co najmniej rozważenie przez organy orzekające w sprawie odstąpienie od wymierzenia kary na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy o SENT. Zawarte w zaskarżonej decyzji wywody o bardzo ogólnym charakterze, co do stosowania przedmiotowego przepisu, w żadnym zakresie nie odnosiły się do uwarunkowań faktycznych jak i prawnych w jakich doszło do naruszenia według organów art. 5 ust. 4 pkt 6 ustawy o SENT.

Nieważność postępowania.

 

wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 września 2018 r., III SA/Gd 394/18.

wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 lipca 2018 r., III SA/Gd 359/18.

wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 września 2018 r., I SA/Ol 316/18.

wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 listopada 2018 r., V SA/Wa 1078/18.

sprawy dotyczyły kar pieniężnych za błędy w SENT.

Sądy administracyjne stwierdziły nieważność zaskarżonych decyzji z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości organów.

WSA w Olsztynie w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 września 2018 r. I SA/Ol 316/18 wskazał:

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja obarczona jest wadą, którą na mocy art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd ma obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu, gdyż stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności badanego rozstrzygnięcia. (…)

W niniejszej sprawie organem pierwszej instancji, który nałożył karę pieniężną w formie decyzji administracyjnej był Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego właściwy dla miejsca kontroli przewozu towarów, stosownie do treści art. 26 ust. 2 ustawy o SENT. W myśl przywołanego przepisu karę pieniężną nakłada naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy dla miejsca kontroli przewozu towarów, z wyjątkiem art. 30. Wyjątek o którym mowa w art. 30 ustawy o SENT, dotyczy sytuacji, gdy naruszenie podlegające karze pieniężnej, o której mowa w art. 21 ust. 1 albo 2 ustawy o SENT, nie zostało stwierdzone w trakcie kontroli SENT, lecz w trakcie postępowania podatkowego, kontroli podatkowej albo kontroli celno-skarbowej. Wówczas właściwym do wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej jest naczelnik UCS właściwy ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę podmiotu podlegającego karze.

Jak stanowi art. 26 ust. 5 wyżej wymienionej ustawy, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa. Ustawa o SENT nie precyzuje zakresu właściwości organu odwoławczego. W świetle powyższego zastosowanie ma art. 221a § 2 O.p.

Zgodnie z art. 221a § 2 O.p., w przypadku wydania w pierwszej instancji przez naczelnika urzędu celno-skarbowego decyzji innej niż decyzja, o której mowa w § 1, odwołanie od tej decyzji służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego dla kontrolowanego w dniu zakończenia postępowania podatkowego. Stosownie do treści art. 221a § 3 O.p. jeżeli nie można ustalić właściwego dyrektora izby administracji skarbowej zgodnie z § 2, odwołanie służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego ze względu na siedzibę naczelnika urzędu celno-skarbowego, który wydał decyzję. (…)

Trzeba tu zaznaczyć, że jeżeli ustawy podatkowe nie stanowią inaczej, właściwość miejscową organów podatkowych ustala się według miejsca zamieszkania albo adresu siedziby podatnika, płatnika, inkasenta lub podmiotu wymienionego w art. 133 § 2 (art.17 § 1 Ordynacji podatkowej). (…)

W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę sformułowanie użyte przez ustawodawcę w art. 221a § 2 Ordynacji podatkowej “odwołanie od decyzji służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego dla kontrolowanego” w sposób jednoznaczny wskazuje na określenie właściwości miejscowej organu rozpatrującego środek zaskarżenia według miejsca zamieszkania lub siedziby podmiotu administrowanego. Świadczy o tym również literalne brzmienie art. 221a § 3 O.p., który określa wprost, że jeżeli nie można ustalić właściwego dyrektora izby administracji skarbowej zgodnie z art. 221a § 2, odwołanie służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego ze względu na siedzibę naczelnika urzędu celno-skarbowego, który wydał decyzję. (…)

W świetle powyższego w ocenie Sądu, odwołanie od decyzji naczelnika urzędu celno-skarbowego w sprawie nałożenia kary pieniężnej w trybie przepisów ustawy o SENT służy do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego dla kontrolowanego w dniu zakończenia postępowania podatkowego (w tej sprawie administracyjnego).

 

Masz pytania?

Jeżeli masz pytania, istnieje potrzeba dalszego wyjaśnienia opisanej kwestii lub potrzebujesz pomocy prawnej to zapraszamy do kontaktu z Kancelarią sekretariat@prawnicybiznesu.pl lub telefonicznie 691 839 919 lub 61 424 46 50.

 

Podobał Ci się ten artykuł?

Jeśli tak, to zapisz się na subskrypcję. Powiadomię Cię o nowych artykułach.

 

{ 0 komentarze… dodaj teraz swój }

Dodaj komentarz

Wyrażając swoją opinię w powyższym formularzu wyrażasz zgodę na przetwarzanie przez KORCZYŃSKI Kancelaria Adwokacka Twoich danych osobowych w celach ekspozycji treści komentarza zgodnie z zasadami ochrony danych osobowych wyrażonymi w Polityce Prywatności

Administratorem danych osobowych jest KORCZYŃSKI Kancelaria Adwokacka z siedzibą w Poznaniu.

Kontakt z Administratorem jest możliwy pod adresem sekretariat@prawnicybiznesu.pl.

Pozostałe informacje dotyczące ochrony Twoich danych osobowych w tym w szczególności prawo dostępu, aktualizacji tych danych, ograniczenia przetwarzania, przenoszenia danych oraz wniesienia sprzeciwu na dalsze ich przetwarzanie znajdują się w tutejszej Polityce Prywatności. W sprawach spornych przysługuje Tobie prawo wniesienia skargi do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych.

Poprzedni wpis:

Następny wpis: